Poëzie-uitgeverij P biedt in de mooi uitgegeven 'Parnassus'-reeks ruimte aan dichters die wat in de vergetelheid zijn geraakt, maar opnieuw aandacht verdienen. De boeken worden daartoe voorzien van een grondige inleiding. De nieuwste aflevering van de reeks is gewijd aan Patricia Lasoen. Zij was in de jaren '60 een tijdlang de babe van de Vlaamse poëzie, als een van de vertegenwoordigers van het zgn. Nieuw-realisme. Na enkele jaren verdween zij echter grotendeels uit de belangstelling, en een eerdere uitgave van haar verzamelde gedichten kon daaraan niet zoveel verhelpen. In die zin is deze lijvige verzameling niet meer dan een daad van rechtvaardigheid. Geïnteresseerde lezers kunnen hier nagaan waarop de faam van Lasoen destijds gevestigd was. In haar gedichten stelt zij zich op als een soort van precieze observator. Haar gevoelens zijn weliswaar niet afwezig, maar de klemtoon ligt toch op de werkelijkheid. In die zin is deze poëzie inderdaad anders dan de spontane uitdrukking van emoties, zoals toen gebruikelijk was (en a fortiori verwacht werd van dichteressen). Tegelijk echter maakt Lasoen graag gebruik van beelden, waardoor ze veel meer doet dan een loutere objectieve weergave van de realiteit. Haar vrouwelijke identiteit is nergens afwezig, evenmin als haar geëngageerde kijk. De dichteres heeft gaandeweg die subjectieve elementen vergroot, maar vooral haar menselijke en politieke engagement is daarbij niet begrepen. Toch is er in feite niet zoveel verschil tussen de 'vroege' en de 'latere' gedichten, zoals deze bloemlezing overtuigend laat zien.

Lasoen wisselt krachtige beelden af met vrij matige verzen die niet vrij zijn van clichés en sentimentaliteit. Het gehele oeuvre maakt inderdaad een nogal wisselvallige indruk, maar dat neemt niet weg dat dit boek een aantal mooie en krachtige verzen voor het voetlicht brengt. Dat deze uitgave Lasoen op het voorplan van de poëziegeschiedenis zal brengen, lijkt nogal twijfelachtig, maar in ieder geval staat ze met overtuiging opnieuw op de landkaart. [Dirk De Geest]

Met de mooi uitgegeven 'Parnassus'-reeks biedt Uitgeverij P ruimte aan dichters die wat in de vergetelheid zijn geraakt maar opnieuw aandacht verdienen. Dit deel bevat een selectie uit het werk van de Vlaamse dichteres Patricia Lasoen (1948), die in de jaren '60 een van de vertegenwoordigers was van het zgn. 'nieuw-realisme'. Na enkele jaren verdween zij echter grotendeels uit de belangstelling, en een eerdere uitgave van haar verzamelde gedichten kon daaraan niet zoveel verhelpen. De bundel wordt ingeleid door dichter, poëzierecensent en samensteller Philip Hoorne. In haar gedichten stelt Lasoen zich op als een precieze observator. Tegelijk maakt de dichteres echter graag gebruik van beelden, waardoor ze veel meer doet dan een loutere objectieve weergave van de realiteit. Haar vrouwelijke identiteit is nergens afwezig, evenmin als haar geëngageerde kijk. Lasoen wisselt krachtige beelden af met vrij matige verzen die niet vrij zijn van clichés en sentimentaliteit. Het gehele oeuvre maakt een nogal wisselvallige indruk, maar dat neemt niet weg dat dit boek enkele mooie en krachtige verzen bevat.