Boek
Nederlands
Andere formaten
Toegankelijke formaten:

Poes poes poes

Paul Mennes (auteur)
De komst van de media naar een Vlaams dorp voor de eclips in 1999 leidt tot grote opwinding.
Onderwerp
Media
Titel
Poes poes poes
Auteur
Paul Mennes
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Nijgh en Van Ditmar, 2001
160 p.
ISBN
90-388-4930-3

Andere formaten:

Toegankelijke formaten:

Beschikbaarheid in Vlaamse bibliotheken

Meer dan 50 keer in Vlaamse bibliotheken

Besprekingen

Mennes bouwt roman rond eclips

Poes, poes, poes van Paul Mennes is een boek dat tijdens het lezen steeds meer gaat bevallen. De schrijver gebruikt de eclips van 1999 om een verhaal te vertellen over moderne sensibiliteit en eeuwenoude angsten, een hilarische satire te schrijven over de pers en een persiflage te maken op het horrorverhaal. Niet voor de poes, deze nieuwe Mennes.
De eclips was zo'n gehypet media-evenement dat ik een zekere weerstand moest overwinnen om te beginnen aan Mennes' Poes, poes, poes. De auteur van Tox en Soap heeft het thema evenwel op een briljante manier gekraakt. Enerzijds heb je het verhaal van Engelbert von Mausmatte, een beginnend journalist die het non-event ter plaatse moet verslaan. Hij moet de concurrentie aangaan met de veel beter uitgeruste jongens van een commercieel station. Een satire op de werking van de pers. Terwijl de zenders aftellen tot de eclips zich voltrekt, teisteren de moderne varianten van de bijbelse plagen de rest van de wereld. Die plagen krijgen natuurlijk bijna geen media-aandacht.

Von Mausmatte wordt ondertussen verliefd op Lucas, een gezonde maar wat autistische boerenjongen. Dat liefdesverhaal gebruikt Mennes om de tegenstelling stad versus platteland in beeld te brengen. De mensen van de buiten blijken een zeer goed inzicht te hebben in hoe de grote, schitterende wereld functioneert.

Wat op…Lees verder

Mennes in medialand

Wie Paul Mennes de gordijnen in wil jagen, noeme hem de chroniqueur van de verveelde, sufgeshopte en illusieloze generatie. Zijn nieuwe roman, Poes poes poes, onderhoudt niet minder nauwe banden met de Zeitgeist, al is de wijze waarop opvallend anders: de afstandelijke seismograaf is een bevlogen satiricus geworden.
Gebrek aan fatsoen is niet zelden een teken van macht. Ga maar na: machtige mensen komen vaker te laat, ze zijn meer geneigd om een gesprek in het honderd te laten lopen en laten al eens makkelijker een stevige boer in het openbaar. Hoe almachtiger, hoe onfatsoenlijker. Kijk naar de televisie en haar grenzeloze brutaliteit, of lees Poes poes poes, de derde roman van Paul Mennes (°67).

Mennes laat in zijn nieuwe boek twee televisieploegen los op een landelijk dorpje. "Vergeleken met nieuwsploegen die elkaar de loef probeerden af te steken", oppert de verteller, "was Atilla de Hun een bedeesde kleuterleidster."

Engelbert von Mausmatte, het hoofdpersonage van Poes poes poes, is als jonge reporter van het televisiestation UTV gespecialiseerd in "reportages over onderwerpen waarvan de nieuwsredactie dacht dat ze de gewone man bezighielden". Von Mausmatte wordt in de zomer van 1999 naar Drempel gestuurd, een onooglijk dorp waar de zonsverduistering in haar totaliteit te zien zal zij…Lees verder

Losgelaten in de speeltuin

Interview van onze redacteur Geert Sels.
ANTWERPEN -- Van Genk tot Diksmuide is de komende vijf maandagavonden in huiskamers, schouwburgen, parochiezalen, cafés, ziekenhuizen, ja zelfs een planetarium de theatersoap ,,Poes poes poes'' te zien. Zelfs na een preview van twee uur is niet duidelijk of dit bastaardproject nu tv is, film, theater of versoapte literatuur. Maar dit is in elk geval een interview met de cineast Frank Van Passel en de regisseur Peter Van den Eede.

In wezen is de opzet zo oud als de televisie. Blik een feuilleton in en breng een publiek samen om ernaar te kijken. Weg van de luie zetel en het vertrouwde kijkkastje vat de toeschouwer post voor een groot scherm waarop reclameclips verschijnen. Net de bioscoop. Het gemis van de chips en het zapkastje wordt ruimschoots goedgemaakt door het gekuch en de lachsalvo's van de buurman. Het moet van de pioniersjaren van de openbare omroep geleden zijn dat mensen elkaars gezelschap opzochten om samen naar een feuilleton te kijken. Of, hoe een bejaard procédé volgens de hippe principes van netwerking heel Vlaanderen overspoelt.

Op een preview wisten de zowat honderd proefkonijnen zich moeilijk raad met deze hybride realisatie. Er was wat onwennig geschuifel op stoelen, vragende blikken zochten steun bij de buurman en het applaus dat in de lucht hing, kwam er niet uit. Dat is natuurlijk waar het productiehuis Victoria en Cie de Koe op uit zijn. Victoria bracht al Übung uit, een film…Lees verder

Een vluchtig kruispunt

'Poes Poes Poes' is een theaterfeuilleton-op-doek in vijf afleveringen. Paul Mennes schreef parallel met zijn gelijknamige boek het scenario voor de reeks, de regie is in handen van Frank van Passel en Peter van den Eede. Victoria en De Koe coproduceerden deze voorstelling/feuilleton/film die vanaf maandag 28 april in vijftig theaters tegelijk te zien is.

Het lichtjes apocalyptische verhaal met happy end van 'Poes Poes Poes' vertelt het wedervaren van een aantal mensen in een klein dorpje in de Belgische Ardennen dat zich opmaakt om een totale zonsverduistering te ondergaan. De hoofdpersonages zijn een groep toeristen en nieuwsgeile journalisten die afgezakt zijn naar het dorp Drempel om er de eclips te bewonderen. Zelfs een sekte en een mirakel spelen een rol in deze mediasatire.

Paul Mennes: 'Het ontstaan van 'Poes Poes Poes' gaat terug tot 1998. Meer bepaald tot 'Wysiwyg', de theaterproductie die ik gemaakt heb voor Victoria in Gent. Peter van den Eede deed de regie en in die ploeg zaten de acteurs Gene Bervoets, Sien Eggers, Lies Pauwels en Stefan Perceval. Na de laatste voorstelling in Oostende dachten wij onmiddellijk aan een vervolg en wij spraken af dat zo snel mogelijk te doen. Vijf jaar later is het eindelijk zover. Dirk Pauwels van Victoria kwam toen al met het idee van een soap in afleveringen die tegelijk in versc…Lees verder

De nieuwe Mennes, niet voor de poes

'Poes, poes, poes' van Paul Mennes is een boek dat tijdens het lezen steeds meer gaat bevallen. De schrijver gebruikt de eclips van 1999 om een verhaal te vertellen over moderne sensibiliteit en eeuwenoude angsten, een hilarische satire te schrijven over de pers en een persiflage te maken op het horrorverhaal. Niet voor de poes, deze nieuwe Mennes.

De eclips was zo'n gehypet media-evenement dat we een zekere weerstand moesten overwinnen om te beginnen aan Mennes' 'Poes, poes, poes'. De auteur van 'Tox' en 'Soap' heeft het thema evenwel op een briljante manier gekraakt. Enerzijds heb je het verhaal van Engelbert von Mausmatte, een beginnend journalist die het non-event ter plaatse moet verslaan. Hij moet de concurrentie aangaan met de veel beter uitgeruste jongens van een commercieel station. Een satire op de werking van de pers. Terwijl de zenders aftellen tot de eclips zich voltrekt, teisteren de moderne varianten van de bijbelse plagen de rest van de wereld. Die plagen krijgen natuurlijk bijna geen media-aandacht.

Von Mausmatte wordt ondertussen verliefd op Lucas, een gezonde maar wat autistische boerenjongen. Dat liefdesverhaal gebruikt Mennes om de tegenstelling stad versus platteland in beeld te brengen. De mensen van de buiten blijken een zeer goed inzicht te hebben in hoe de grote, schitterende wereld functioneer…Lees verder

Q & A

'Poes Poes Poes', een apocalyptisch theaterfeuilleton naar een scenario van Paul Mennes, speelt vijf maandagen na elkaar op meer dan 50 locaties. Theater op doek, vanaf 28 april. Info: www.poespoespoes.be

1. Het scenario van 'Poes Poes Poes' is gebaseerd op de gelijknamige roman. Theater wordt filmisch benaderd en televisie wordt naar de schouwburg gekatapulteerd. Een staaltje van multimediaal denken?

Ik vond Kaufhaus Inferno een beter voorbeeld van multimedia. Dit project is gewoon theater op doek, één medium dus. Het boek focust op de waanzin en onzin van hypes. Vorm en inhoud vallen best zo nauw mogelijk samen, het is een goede zaak dat deze voorstelling op verschillende plaatsen en tegelijk plaatsvindt. (lacht)

2. Tevreden over het eindresultaat?

Je geeft acteurs een set onderdelen waarmee ze een constructie maken, je hebt dus geen controle over het geheel. Maar ik zag de eerste aflevering en die zit alvast goed. Woest en loeihard, een beetje in het verlengde van Lars von Trier. Maar dan op LSD.

3. 'Poes Poes Poes' is duidelijk schatplichtig aan soaps. Nog steeds verslingerd aan het genre?

Ik vind ze interessant als format, maar volg ze al een tijdj…Lees verder

In 1999 mocht ons landje zich opmaken voor de zonsverduistering. Massa's toeristen trokken de taalgrens over om deze unieke gebeurtenis van nabij mee te maken. In hun zog volgde een batterij nieuwsjagende journalisten, die waarschijnlijk verblind door de zon het woord nieuwswaarde een extra dimensie wisten te geven. Tot zover de historische realiteit. Paul Mennes -- de ongewilde Vlaamse kroonprins van de Nederlandstalige Nixgeneratie -- maakt in zijn nieuwe roman Poes poes poes gretig gebruik van dit gefundenes Fressen om het mediacircus en bij uitbreiding de hele maatschappij op satirische wijze te hekelen.

Het televisiestation UTV stuurt bij gebrek aan beter de jonge reporter Engelbert von Mausmatte naar het dorpje Drempel, waar de eclips in haar volle glorie te bewonderen zal zijn. Ook de aalgladde sterreporter Frederick de Potter van de concurrerende zender TV 365 is met zijn ploeg neergestreken in het onbetekenende gehucht. Samen plaatsen ze Drempel op de televisiel…Lees verder
Paul Mennes (1967) maakte naam met de romans 'Tox' en 'Soap' en de verhalenbundel 'Web', waarin de moderne jongeren en hun cultuur op de korrel werden genomen met hier en daar een Brett-Easton-Ellisachtige inslag. Mennes' nieuwe roman is een onweerstaanbaar geestige zedenschets over de mediahype die ontstaat rond de eclips van 1999 in een klein Vlaams dorp, waar ook nog eens godsdienstwaanzin uitbreekt. Mennes is een stuk milder dan in zijn vorige boeken; daardoor is deze roman voor een groter en algemener publiek geschikt, ondanks het satirische en pessimistische karakter. Alles is pulp in onze mediamaatschappij en ieder is uit op het eigen belang. Paul Mennes maakt het aannemelijk op een indringende en vermakelijke wijze. Vrij kleine druk.

Over Paul Mennes

Paul Mennes (Mechelen, 29 juli 1967) is een Vlaams schrijver.

In de romans van Paul Mennes komt de tegenstelling tussen lichtvoetige oppervlakkigheid en cultuurkritiek samen: zijn romans zijn satires die zich richten tegen de oppervlakkige consumptiecultuur, maar spreken zich nauwelijks in cultuurkritische termen uit. Het werk van Mennes wordt dan ook vaak geassocieerd met de brat-pack-schrijvers Bret Easton Ellis en Douglas Coupland.

Mennes debuteert in 1994 met Tox, een korte, realistische roman. Het gaat over drie verveelde jongeren die leven in een Vlaams provinciestadje, het boek zou bekroond worden met de Vlaamse Debuutprijs. De roman valt op door de constructie en de nihilistische thematiek. In zijn volgende roman Soap (1995) hanteert Mennes de genrewetten van de soap in een portret van enkele jongeren in de jaren negentig. Geweld, consumentisme en beeldcultuur beheersen het leven van de jonge hoofdfiguren. Het laatste deel van wat later al…Lees verder op Wikipedia