Dichter, schrijver en recensent Philip Hoorne (1964) publiceerde eerder twee gedichtenbundels en een bloemlezing. Ook op internet is hij zeer actief. Zijn poëzie is in deze nieuwe bundel weer even toegankelijk als hilarisch. Hoorne kijkt met koortsige blik naar het alledaagse en verwoordt zijn observaties in soms lange versregels met de allure van een virtuoos die vibrafoon speelt: de stokken dansen over het instrument en raken steeds minstens vier tonen tegelijk. Hoorne is een muzikaal dichter, die nu eens melancholisch dan weer vrolijk, maar in beide gevallen met een tegenkant in de ondertoon en een illusionistische ironie zijn emmers met woorden op de lezer uitstort. Zo speels en onacademisch of anti-would-be-filosofisch zie je ze zelden meer, die hedendaagse dichters. Hilarisch is zijn taal wel, maar Hoorne beoefent de hilariteit zo serieus dat hij respect afdwingt en dankbaarheid.