Dit is het prozadebuut van Philip Hoorne, die in hoofdzaak dichter is. Als recensent, criticus en publicist heeft Hoorne wel al wat ervaring met literatuur in de iets bredere betekenis. Die voorgeschiedenis is een belangrijk element om dit boekje te begrijpen. Enerzijds is Hoorne duidelijk geboren voor het geschreven woord: de teksten zijn meeslepend geschreven in een stijl waar het talent van afdruipt. Anderzijds is het al even duidelijk dat dit talent niet is aangewend om een afgewerkt geheel te bekomen. Het vlees is haar is nl. is een rommelkist met teksten allerhande waarmee je als lezer geen kant op kan. Hoorne heeft geen ervaring met langere teksten, en dat is te merken. De meeste verhalen zijn goedgebrachte nonsens, die na enkele bladzijden uitloopt op een dood spoor. Ze eindigen ook niet, maar verzanden. Van dat gebrek aan inspiratie probeert de auteur zijn handelsmerk te maken door de personages te laten schelden op de auteur en vice versa, een nogal amateuristische truc waarvan je moeilijk kan verwachten dat een lezer het pikt. De verhalen springen ondertussen van de hak op de tak, en pas aan het einde van het bundeltje is er een wat langer stukje. Helaas is er ook hier geen inhoud of verhaallijn.

De titel van het boek komt uit een intermezzo waarin de auteur, zelf afkomstig uit Kortrijk, een reeks flauwe woordspelingen maakt op de g/h nuance in het West-Vlaams. Dit stukje past niet bij de rest van het boek, maar eigenlijk kan je dat voor elke tekst zeggen... [Bart Van der Bruggen]