Boek
Nederlands
Relaas in de stijl van de 'Nouveau roman' over de observaties van een man op een balkon in Parijs.
Titel
Het park
Auteur
Philippe Sollers
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Frans
Oorspr. titel
Le parc
Uitgever
Amsterdam: Perdu, 2000
108 p.
ISBN
90-5188-084-7

Andere talen:

Beschikbaarheid in Vlaamse bibliotheken

Meer dan 5 keer in Vlaamse bibliotheken

Besprekingen

Deze korte roman uit 1961 opent met een motto van Rousseau: de definitie van een park als een samenstelling van uit diverse streken gehaalde beplanting waar alles natuurlijk lijkt behalve de samenhang. Het lijkt een goede karakterisering van dit verhaal van de inmiddels bekende Franse schrijver (1936). De hoofdpersoon observeert vanaf zijn balkon in Parijs zijn onmiddellijke omgeving, waarbij hem flarden te binnen schieten uit zijn jeugd in een idyllisch Zuid-Frankrijk of een onduidelijke oorlogssituatie. Hij observeert ook zichzelf en zijn huidige situatie die, hoewel niet duidelijk is wat hij beleeft of verzint, vermoedelijk bestaat uit het wachten op een vrouw of een door pijn op de borst aangekondigde hartaanval. De roman is een goed voorbeeld van de virtuoze beschrijvingskunst van de Nouveau Roman uit de jaren zestig (zelfs wordt beschreven hoe men aan het schrijven is), een soort kaleidoscoop van associaties in gedetailleerde precisie, bedacht met grote intelligentie maar ook me…Lees verder

Over Philippe Sollers

Philippe Sollers (Bordeaux, 28 november 1936) is een Frans schrijver en essayist.

Leven en werk

Sollers was in 1960 medeoprichter van het avantgardistische literatuurtijdschrift Tel Quel, dat onder zijn invloed, in de loop van de jaren zestig, min of meer marxistisch werd. Na de opheffing van Tel Quel in 1982 leidde hij L’infini.

In de literatuur begon Sollers vrij traditioneel met een psychologische roman in een burgerlijke omgeving: Une curieuse solitude (1958). Gaandeweg werd zijn werk meer abstract; in Le Parc (1961, Prix Médicis) is bijvoorbeeld al geen sprake meer van personages, maar enkel van ‘figuren’ en ‘situaties’. In zijn moeilijk toegankelijke werken Drame (1965), Nombres (1968), Lois (1972) en H (1973) probeerde hij via een nieuwe taal en met provocerende uitspraken een nieuwe visie op het politieke en culturele leven mogelijk te maken.

Lees verder op Wikipedia