Boek
Nederlands
Andere formaten
Toegankelijke formaten:

Open ogen : gedichten

Remco Campert (auteur)
+1
Open ogen : gedichten
×
Open ogen : gedichten Open ogen : gedichten

Open ogen : gedichten

De wereld kwam niet eerder zo hard binnen in de gedichten van Remco Campert.

Ik zag een jongetje zitten
verwezen op een stoeltje
bedekt met bloed
en asgrauw puinstof
onder een huis weggehaald
met bommen bestookt
door Assads moordenaarstroep
dit gedicht helpt hem niet
maar het is genoteerd

Gevoelig voor de tijdgeest raapt Remco
Titel
Open ogen : gedichten
Auteur
Remco Campert
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: De Bezige Bij, 2018
42 p.
ISBN
9789023462835 (hardback)

Andere formaten:

Toegankelijke formaten:

Beschikbaarheid in Vlaamse bibliotheken

Meer dan 50 keer in Vlaamse bibliotheken

Besprekingen

Er is geen ontkomen aan wat daar buiten is

POËZIE. Kunnen poëzie en maatschappelijk bewustzijn samengaan? Met hun nieuwe bundels antwoorden Paul Bogaert en Remco Campert elk op hun eigen manier bevestigend.

De dichter in Remco Campert hanteert in Open ogen een andere toon dan we van hem gewoon zijn: directer, en explicieter dan ooit betrokken op de gebeurtenissen in de wereld. De gedichten in deze bundel hebben een grote urgentie. Alsof de dichter (88) vond dat hij zich moest uitspreken voor het te laat is. In zekere zin doet dit denken aan de combattieve toon in de poëzie van Remco's vader Jan Campert, de auteur van het verzetsgedicht 'Het lied der achttien doden'.

In het gedicht 'Hand' komen het gedroomde beeld van Remco's vader die in het concentratiekamp Neuengamme bedelt om brood en de hand van een vluchteling die verdrinkt zelfs samen voor: 'de man die zijn hand door prikkeldraad stak/ en mij smeekte om brood/ de man die verdronk in de middelbare zee/ zijn desperate gezicht voor hij onder ging/ nog even stak zijn hand boven het water uit.'

De dichter voelt zich bijna schuldig omdat hij vroeger minder met de wereld bezig…Lees verder

Gered door de wereld

Zo machtig als hij zich voelt binnen zijn dichterschap, zo onmachtig is Remco Campert in de wereld daarbuiten.

Halverwege heb ik het gehad. Op het achterplat van Open ogen staat dat 'de wereld niet eerder zo hard binnenkwam in de gedichten van Remco Campert'.

Dat is wel wat, zo'n 'niet eerder'. Al helemaal als je de productie van de 88-jarige dichter, auteur en columnist erop naslaat.

Alleen, na twintig hapklare gedichten in Camperts geruststellend heldere taal weet je enkel iets over de wereld van Remco Campert, via zevenenvijftig keer 'ik' en tweeëndertig keer 'mij' en 'mezelf'. Over zijn slapeloze nachten. Over de wakende dood. Dat op de kaft voor de elfendertigste keer een (geschilderd) zelfportret staat, helpt natuurlijk ook niet. In godsnaam, waar is die beloofde wereld?

Oké, Campert opent Open ogen werelds met 'Zaventem', over de aanslag in Brussels Airport op 22 maart 2016. Maar de dichter verslikt zich in de feiten. De genoemde bommengordels in het gedicht waren in werkelijkheid spijkerbommen verborgen in reistassen…Lees verder

Campert spreekt onveilige taal

Janita Monna schrijft wekelijks over poëzie voor Trouw.

Tot halverwege de jaren negentig kende het Rotterdamse Poetry International Festival een prijs voor dichters in onderdrukking. Deze award werd in 1983 toegekend aan Jorge Valls Arango, een Cubaan die vanwege zijn poëzie jarenlang gevangen zat. Remco Campert zag hem bij de uitreiking van de prijs op het podium en maakte een gedicht: "Twintig jaar heeft hij gezeten / een prestatie die hij liever niet geleverd had / maar waarvoor hij nu wordt toegejuicht."

Het is wrang om beroemd te worden om iets wat je liever bespaard was gebleven. Dat geldt in de allerovertreffendste trap voor mensen die onbedoeld het gezicht worden van een oorlog. Zoals het Syrische peutertje Omran Daqneesh overkwam, toen een foto van hem - zijn lijfje onder het stof en het bloed - de wereld overging en hij symbool werd voor 'het lijden in Aleppo'.

Omran Daqneesh, Aylan Kurdi, de vrouw met het afgerukte jasje op Zaventem, ze raakten zo ongeveer iedereen, …Lees verder

In zijn nieuwste poëzie is de broze dichter Remco Campert een ridder zonder vrees

Camperts gebruikelijke bedeesdheid legt het in deze bundel af tegen Dood & Dynamiet.

Een mooie dag hoort bij Remco Campert. We kijken er niet van op dat de dichter, dikwijls een zondagskind in de letteren genoemd vanwege zijn aangeboren lichtvoetigheid, in zijn nieuwe bundel Open ogen zo'n dag schildert. Zon, vogels, een vliegtuig dat de hemel tevoorschijn lijkt te toveren, en een geliefde die zoete woorden fluistert. 'op aarde zingt het gerucht/ van beoogde vrede', luidt het slot, dat het nodige voorbehoud bevat, al zal de vrede niet voor niets het laatste woord hebben gekregen.

Zo herkennen we de schuchtere schoonheidsminnaar eveneens in de herinnering aan de oorlog, toen hij soms bang was, 'maar vaker/ vrolijk en onbezonnen/ verliefd op het meisje/ in een andere klas', alsof dát de werkelijk beklijvende ervaring was - en voor de tiener die hij toentertijd was, gold dat vermoedelijk ook.

Maar deze twee campertiaanse Campertgedichten zijn niet kenmerkend voor de jongste bundel. Daarin legt de voorspelbare…Lees verder

In het titelgedicht 'Open ogen', over het bevel van de Hongaarse premier Orban op vluchtelingen te schieten, gelooft de dichter zijn ogen niet. Dood door terreur is in deze 38 gedichten pregnant. Machteloosheid bij het zien van een jongetje 'verwezen op een stoeltje / bedekt met bloed / en asgrauw puinstof / [...] dit gedicht helpt hem niet / maar het is genoteerd'. In 'In Zaventem' smeekt hij: 'god ontferm u / en schaf religie af'. De gedichten zijn toegankelijk; in nuchtere woorden beschrijft hij woede, waarnemingen en melancholie rond dood door terreur, de naderende dood en de dood die dichtersvrienden al te vroeg overviel. Al schrijvende haalt de dichter woorden terug, al kunnen het evengoed andere woorden zijn. Zo kan een gedicht veranderen, is het nooit af en moet er soms gekapt worden om het af te maken. Altijd is er de taal die hem de zin verschaft. Schrijven om te bestaan in woorden. In het slotgedicht 'De geboorte van de dood' staat hij op en is vrij: 'thuis in tijdloosheid'.

Over Remco Campert

CC BY 4.0 - Foto van/door Vera de Kok

Remco Wouter Campert (’s-Gravenhage, 28 juli 1929) is een Nederlandse dichter, columnist en schrijver van verhalen en romans. Hij maakte deel uit van de literaire stroming van de Vijftigers. In maart 2018 maakte hij bekend te stoppen met het schrijven van romans en columns. Op onregelmatige basis schrijft hij nog wel 'notities' voor de Volkskrant.

Beknopte biografie

Zijn vader was de dichter Jan Campert, auteur van het beroemde gedicht Het lied der achttien dooden. Zijn moeder was actrice Joekie Broedelet, onder andere bekend van de gastrollen die ze op latere leeftijd speelde bij Van Kooten en De Bie. Zij gingen uit elkaar toen Campert drie jaar was, waarna hij afwisselend bij een van hen en bij zijn grootouders woonde tot hij in 1942 werd ondergebracht bij een pleeggezin. Toen de wijk waarin ze woonden door de Duitsers werd afgebroken, vertrok het gezin naar Epe, waar Campert de Mulo bezocht. Het was ook in Epe…Lees verder op Wikipedia