In Het lied van de wereld van morgen maken we kennis met een verstilde reis door de seizoenen, verteld aan de hand van de wandelingen van een vader en zijn zoon. De eerste beelden tonen hen samen in een indrukwekkend landschap, waar ze luisteren naar vogels, en onder het wakende oog van dieren hun weg vinden. Als lezer ben je toeschouwer van hun gedeelde momenten en van de manier waarop zij zich laten meevoeren door de natuur.

De illustraties van Emily Sutton brengen niet alleen het wisselen van de seizoenen in beeld, maar ook het verstrijken van de tijd en de overgangen in het leven. Waar in het begin de vader zijn jonge zoon begeleidt, zie je later hoe de jongen opgroeit en op zijn eigen benen staat. Aan het eind van het boek is de vader grootvader geworden en wandelen ze met z’n drieën door het landschap – een subtiele cyclus van leven en generatie.

De achterflap belooft een poëtische tocht door een veranderend landschap, en dat is precies wat het boek biedt. Suttons kleurrijke illustraties zijn rijk aan detail en sfeer. Een speels voorbeeld is de otter die op bijna elke pagina opduikt, als een stille metgezel in het verhaal.

Het boek is het resultaat van een samenwerking tussen drie kunstenaars: schrijver Robert Macfarlane, als boegbeeld van de Britse nature writing, bekend om zijn diepgaande natuurbeschrijvingen, illustrator Emily Sutton, en muzikant Johnny Flynn, die meewerkte aan de taal en het ritme van de tekst. Hoewel de tekst in de Nederlandse vertaling van Daan Doesborgh wat op de achtergrond blijft – wellicht krachtiger in het origineel – draagt hij zeker bij aan de verstilde toon van het geheel.

Voor liefhebbers van natuur, verstilling en kunst is Het lied van de wereld van morgen een warme, rustgevende uitgave die uitnodigt tot langzaam bladeren, kijken en herlezen.