Dit is de debuutroman van de auteur (geb. 1965). Twee jonge schrijvers, Edgar en Roland, dromen ervan groots en meeslepend te leven. Op een dag reizen ze naar de Dordogne voor een "grote queeste naar literatuur en seks". Tijdens een kanotocht redden ze twee knappe meisjes uit het water, die hun vakantieliefjes worden. Tussendoor worden herinneringen opgediept aan Rolands stukgelopen relatie met Reza: de talrijke mooi momenten met haar (vaak gekoppeld aan met verve beschreven standjes), maar ook de jaloezie, de ontrouw en de zelfverminking van het bizarre meisje. Het geheel moet een ode zijn aan een nieuw epicurisme. 'Schrijven is: lekker pielen en kutten, ravotten, stoeien, frisbeeën: de literatuur is een speeltuin'. Om dit verhaal, dat de authenticiteit heeft van een reclamefilm, wat intellectuele allure te geven wordt een en ander verliteratuurd met pseudo-wijsheden en verborgen citaten. Een onrijp debuut, dat ondanks de gesuggereerde 'frisse wind' van clichés aan elkaar hangt. [Erik de Smedt]

Een van de mooiste liefdesromans van de jaren negentig, waarmee Ronald Giphart in 1992 zeer succesvol debuteerde. Een helder, schitterend geschreven boek, vol hartstocht en vriendschap. Twee jongens met schrijversambities reizen door de Dordogne, pratend over vrouwen en literatuur, veroverend en bespiegelend. Daardoorheen loopt het verhaal van de tragische en fatale liefde van de hoofdpersoon (Ronald) voor Reza. Dit boek is geestig en spannend, opwindend en ontroerend. Giphart (1965) schrijft over liefde en seks en weet daarbij alle valkuilen van clichés en sentimentaliteit, van grofheid en smakeloosheid te vermijden. Voor de liefhebber van literatuur zit het boek ook nog vol verwijzingen naar de Nederlandse letterkunde. Verfilmd met Antonie Kamerling en Angela Schijf.