Lara vindt het huis waarin ze opgroeit saai en oud. Tot oma haar wijst op alle herinneringen die eraan verbonden zijn: aan Lara’s moeder die er zelf ook opgroeide en haar naam in de vloer kraste, aan haar broers, het kerstgebak van haar beide grootmoeders, en aan haar overleden opa. 

Kinderen leren in welke mate een huis gevuld is met herinneringen. Hoe iets zien, ruiken of horen die herinneringen kunnen oproepen, is een waardevol en vrij origineel thema voor een kinderboek. Je kan je makkelijk voorstellen hoe je er thuis of in de klas mee aan de slag kan. De tekst laat zich evenwel niet zo vlot voorlezen. De stamboom voorin doornemen draagt zeker bij tot het begrijpen van het boek. En dan nog zit er voor een kleuter veel tussen de lijnen, wat uitleg vergt van de voorlezer: dat Lara’s mama Lise heet en in dezelfde kamer is opgegroeid bijvoorbeeld. De dialoog tussen oma en kleindochter is ook niet bepaald natuurlijk te noemen, laat staan dat de kleindochter concludeert “Ons huis is een thuis!”

De illustraties dartelen over de bladzijden, evenals de tekst soms, en bevatten heel wat details om te ontdekken. De kat Albert is daarin het steeds terugkerende, humoristische element. Over de stijl ervan valt te discussiëren, mij ligt hij alvast niet.