Zita Sayyah is 13 en heeft sinds haar vierde jaar leukemie. Door de chemo is ze haar haren kwijt, vandaar de bijnaam 'Kale Kop'. Zita woont permanent in het ziekenhuis. Door haar openhartige belangstelling en directheid is ze geliefd bij mede-patiënten en verpleging. Op haar laptop mailt ze Mevrouw de Dood die ze oneerlijk en hard vindt en de oorlog verklaart. Want met Evelien haar kamergenootje gaat het niet goed: haar hersentumor wordt bedreigend, ze heeft veel pijn en moet met spoed geopereerd worden. Haar moeder heeft nu een vriend die zich nog racistischer uit dan zij en denkt dat hij via vrindjes en geld alles kan regelen. Mama Kigali vertelt weer een prachtig verhaal aan de kinderen en knuffelt Evelien nog even voor ze vertrekt. Ook Zita heeft nog een paar verrassingen voor Evelien voor ze geopereerd wordt. Gelukkig toont Eveliens moeder nu eindelijk eens haar goede kant. Vierde album waarin de humor ondanks dat ze soms rauw en hard is, ook erg ontroerend kan zijn. Heldere tekenstijl, goede inkleuring. Afzonderlijk leesbaar naast het vorige deel, 'Dokter Zita' (2016)*.