De zes verhalen in "Winterhanden", het eerste boek van de Nederlandse schrijver Stephan Enter, ademen aanvankelijk de sfeer van een stille film uit. Terwijl het buiten sneeuwt of regent, dampt het in de keukens, beslaan ramen en brillen, en ruikt het naar gewassen kleren of verschaalde sigarettenrook. In de verhalen van Stephan Enter kan zoiets spectaculairs als winterhanden al een aanleiding zijn om aan het vertellen te slaan.

Mensenlevens komen vluchtig met elkaar in aanraking. Opvallend hierbij is de manische nauwgezetheid waarmee de verteller op een afstandelijke manier details in zijn omgeving beschrijft: barsten in de plafonds, nerven in de deur, "de kolonie stipvormige schimmels" die "de gedaante van een paardenkop" had aangenomen en losgebladderde verf op de muur. Het eten wordt klaargemaakt, er wordt televisie gekeken, liefde bedreven en met de fiets gereden. Onder deze bedrieglijke schijn van alledaagsheid komt geleidelijk de onmogelijkheid tot toenadering tussen de personages tevoorschijn, een rode draad door deze zes verhalen. De hoofdpersonages durven niet voor zichzelf op te komen en voelen zich machteloos en schijnbaar verlamd, zoals de student die niet weet hoe hij het uit moet maken met zijn vriendin. Ook de jongen die zijn spreekbeurt ziet ontsporen en de kop van jut van de hele klas wordt en de man wiens grootvader gestorven is, voelen zich door hun eigen machteloosheid overmand. Tussen de student en zijn vriendin creëert het lichamelijk contact nog even de illusie van nabijheid, maar ze blijken uiteindelijk toch niet tot communicatie in staat. Nietszeggende zinnen blijven in de lucht hangen en directe persoonlijke confrontaties worden uit de weg gegaan en vervangen door een schriftelijke mededeling. In het verhaal met de toepasselijke titel 'Schijngestalte' lijken zelfs sommige voorwerpen vreemd voor de verteller: "Het scheen hem toe dat de voorwerpen in de kamer niet door iemand waren neergezet of opgehangen, maar zichzelf lang geleden op hun plaats hadden genesteld". Door middel van de vele kleine en treffende details weet Stephan Enter op een geraffineerde manier stemmingen op te roepen en ontpopt hij zich als een begenadigd verteller. [Heidi Verdonck]

Deze bundel bevat zes wat langere verhalen, waarin het begrip relatie centraal staat. De hoofdpersoon - een jongen of een man - loopt aan tegen zijn beperkingen, hij kan geen actieve rol vervullen in relaties. Ook bij andere personen speelt dit probleem. In het verhaal over een jongen die vreest dat zijn moeder opnieuw gaat trouwen, komt dit slechts zijdelings aan bod. Communicatie staat centraal, vooral de moeite ermee, zoals in de verhalen over een jongen die een spreekbeurt voor de klas houdt over zijn postzegelverzameling, over de moeizame vriendschap van een kleinkind en zijn opa of over een scholier die op zijn jas het woord 'macho' gespoten ziet. Deze bundel was het debuut van de inmiddels gevierde auteur. Hij heeft veel oog voor details en weet een situatie goed te beschrijven. Zijn taalgebruik is niet zo beeldend, wel treffend, maar er zit soms weinig vaart in de verhalen. Kleine druk.