Gulzige Vos en slimme Haas. Twee onwaarschijnlijke vrienden die kinderen al jaren leren lezen. Inmiddels zijn er tientallen boeken, een eigen website en een tijdschrift waarin het grappige duo kinderen stapsgewijs door de eerste leeservaringen heen helpt. Vos en Haas zijn oude bekenden geworden, vriendjes waarop kinderen kunnen vertrouwen. En nu zijn er twee nieuwe kartonboeken. Over Uil, die wil dichten, en over Haas, die een grote schoonmaak wil houden. Vanzelfsprekend ziet Vos dat laatste niet zo zitten.
In Troep is leuk vallen we met de deur in huis. Haas is in alle staten, het huis is een rommeltje, overal liggen boeken, sloffen en posters verspreid en Vos zit rustig in de zetel een koekje te eten. ‘Troep?’ vraagt Vos. ‘Welke troep? Ik zie geen troep!’. De personages zijn vertrouwd, de reacties prettig voorspelbaar. Na een uit de hand gelopen verkleedpartijtje neemt Uil alle troep mee, maar laat zijn stoffige doos vol oude kleren achter. Het verhaal komt op ironische wijze full circle. Want de vloer ligt weer bezaaid, met kledingstukken dit keer, en Vos ziet wéér niet dat er troep ligt.
Waar de verwijzing naar de kunst van het verhalen vertellen in Troep is leuk vooral in de structuur van de plot zelf ligt, wordt er in De bui van Uil expliciet ingegaan op taal, schrijven en de ontwikkeling van letterlijk denken naar figuurlijk begrijpen. Op de eerste pagina zien we een zuchtende Uil die probeert een gedichtje te schrijven. ‘Ik ben een uil’ is al wat hij kan bedenken en dan komt er nog een onweersbui aan ook. Er ontrolt zich een vindingrijk gesprek tussen Vos, Haas en Uil over rijmwoorden als bui, lui, vuil en buil. Ze komen er maar niet uit, totdat de onweersbui over is, het weer opklaart en Uil zijn eerste, echte dichtregel verzint: ‘Na het onweer komt de zon weer’. De letterlijke betekenis van het woord ‘bui’ wordt zo inventief gekoppeld aan de figuurlijke bui waarin Uil verkeerde toen zijn dichtpogingen stuk voor stuk strandden.
In beide boeken vinden we woordspelingen, kleine grapjes en natuurlijk de prachtige prenten van Thé Tjong-Khing. Ook hier roepen de illustraties weer een veilige, herkenbare wereld op. Klein hoogtepunt is de tekening van een driftig schrijvende Uil, Vos en Haas, ineengedoken onder de tafel terwijl we door de ramen donkere, hevige slagregens zien. Als altijd congrueren de prenten, verfijnd en gevoelvol, met het vertelde verhaal. En die verhalen zijn wederom humoristisch, herkenbaar en op meerdere niveaus te lezen. Twee nieuwe prachtprentenboeken voor de jongste lezertjes. [Lisa van Erp]

Deel in de serie* grote hardkartonnen prentenboeken over Vos, Haas en hun vriend Uil. Uil zit voor zijn huis te dichten, maar hij vindt het zwaar werk en hij schiet niet erg op. Vos wil wel helpen, maar er komt een onweersbui aan en dus vluchten ze naar binnen, in het hol van Vos en Haas. Samen bespreken ze de verschijnselen van donder, bliksem en de onweersbui terwijl ze tegelijkertijd rijmwoorden ontdekken voor het gedicht van Uil. Sfeervolle, paginagrote pentekeningen, ingekleurd met aquarelverf tonen de aandoenlijke dieren zowel buiten als in het knusse hol. Onder de prenten staat een eenvoudige, drie- tot vierregelige tekst in een groot lettertype terwijl de woorden die extra aandacht verdienen vet gedrukt zijn. Kleuters en de oudste peuters leren iets over rijmwoorden en het verschijnsel onweer terwijl er daarnaast veel te praten valt over de prenten met de geweldig herkenbare gezichtsuitdrukkingen. Het boek laat zich hierdoor goed gebruiken is in de klas of in de kinderopvang. Beginnende lezers kunnen zich aan de tekst wagen. Opnieuw een aanwinst. Vanaf ca. 4 jaar.