Het hoofdpersonage van Thomas Verbogts roman Perfecte stilte is de ik-verteller David Kromweg. Als hij na ruim veertig jaar mevrouw Breizer op een tentoonstelling opnieuw ontmoet, wordt zijn sluimerend geheugen wakker geschud. De ontmoeting doet David terugdenken aan de dag dat Valerie, Breizers veertienjarige dochter, voor zijn ogen zelfmoord pleegde door zich van een dak te laten vallen. Haar zelfdoding beëindigde abrupt de vriendschap tussen het onafscheidelijke trio Valerie, Simon en David. De zwaar aangeslagen Simon kwam het verlies niet te boven en verdween niet lang daarna. Op korte tijd verloor David dus zijn twee beste vrienden. Als klap op de vuurpijl kent David de oorzaak van wat Valerie tot deze wanhoopsdaad gedreven heeft. Dit geheim heeft hij al die jaren als een zware last met zich meegetorst zonder het aan iemand te vertellen.
Door Valeries zelfmoord is actief participeren aan het leven voor David onmogelijk geworden. Dat blijkt vooral uit zijn beroep: als documentairemaker registreert hij de werkelijkheid onrechtstreeks. Zijn symbolisch geladen achternaam Kromweg illustreert dat eveneens treffend. Davids documentaires handelen bovendien over kunstenaars die de realiteit op hun beurt ook indirect weergeven in hun werk. Zijn onderwerpskeuze zorgt bijgevolg voor een verdubbeling van de afstand ten opzichte van het reële bestaan.
In de roman zit David voortdurend met zijn hoofd in het verleden. In navolging van Proust worden zijn herinneringen vaak onvrijwillig door zintuiglijke ervaringen opgewekt. Temporeel speelt Perfecte stilte zich beurtelings in het heden en het verleden af. Opmerkelijk daarbij is dat het verleden — naast de onvoltooid verleden tijd — ook in de tegenwoordige tijd beschreven wordt. Dit procedé loodst het ‘toen’ op een ingenieuze manier het ‘nu’ binnen. Zo toont Verbogt aan dat David zijn jeugdtrauma niet verwerkt heeft en dat het verleden een blijvende stempel op het heden drukt.
Wanneer David in de actuele verhaallaag op een avond drie mannen en een gewonde vrouw in een steeg opmerkt, voelt hij zich onweerstaanbaar aangetrokken tot de gevaarlijke situatie. De malafide geweldenaars dulden uiteraard geen pottenkijkers en slaan David verrot zodra ze hem in het vizier krijgen. Na de vechtpartij verandert Davids levensvisie drastisch. Vaststaande zaken, zoals zijn relatie met Emma met wie hij tien jaar samen is, komen op losse schroeven te staan.
Perfecte stilte is een psychologische roman over relaties, de vergankelijkheid van de jeugd en de mogelijkheden van het leven. Daarbij aansluitend handelt het over toevalligheden die de mens niet kan controleren, maar wel een beslissende wending aan het bestaan kunnen geven. Verbogt snijdt al deze oerthema’s aan in een melancholische roman die duidelijke echo’s van het modernisme bevat én op een overtuigende manier beroert. [Glen Fobelets]

Prachtige aquarel waarop ambachtsman Verbogt (1952) met pastelle streken de 57-jarige filmmaker David Kromweg (Ver-bogt!) tot leven wekt. In subtiele lijnen krijgen verleden en heden van Kromweg gestalte, keihard onderbroken doordat hij in een steeg door een bende volledig in elkaar wordt geslagen en op de intensive care belandt. Zoals overal in deze roman is ook de ingehouden verwoording van deze slachtpartij indringend, bijna tot misselijk makend toe, te meer daar er nog een vrouw als slachtoffer bij betrokken is. Het grove geweld blijkt de overgang naar een ander leven, in reflectie een momentum van perfecte stilte, waarna het onderhuids vastgelopen leven van Kromweg weer elan krijgt. Er opent zich iets, het pijnlijke verleden mag onthuld worden, het sleetse huwelijk loopt af, toch zit de vaart er weer in. Een roman die het genre ‘psychologisch’ overstijgt met verschillende mysteries en verschillende lagen, waar ook schuld en moed, (seksueel) geweld en onmacht kleur krijgen. Alles met (figuurlijk) kleine woorden, met zachte tinten, voldoende spanning en… een teder slot.