Tom Lanoye sprak in mei 2025 de Homeruslezing uit, waarin hij uiteenzet dat de Griekse tragedie de basis vormt voor de huidige democratie. Drama blijft en beklijft door de eeuwen heen. Wat ook de maatschappelijke context, de tijdgeest of de politieke constellatie mag zijn , leed verandert niet. Bijna altijd mengen die twee niveaus zich in de Griekse tragedie: de familie en de gemeenschap, en de vermenging van die twee velden brengt extra spanningen en conflicten teweeg. Ze willen allemaal gelijkwaardig behandeld worden, ze willen de machtsuitoefening vrijelijk kunnen bekritiseren en controleren, en daar zijn onvermijdelijk ingewikkelde structuren voor nodig. Voor je het weet beland je in wat zowel een democratie zou kunnen zijn als de tragikomedie van de burgerlijke samenleving. Alleen binnen gesproken of geschreven taal is de aanvaarding mogelijk van het bestaan van tegenstrijdige opinies, en dat ze toch kunnen leiden tot een compromis. Een georganiseerd meningsverschil, dat blijft de kortste definitie van de democratie. Dat is tevens het verband tussen het ontstaan van democratie en dat van de tragedie. Ze hebben allebei behoefte aan regieaanwijzingen en een leesbaar script.