Deze autobiografie was eigenlijk bestemd voor huiselijk gebruik: Willem Wilmink heeft van december 1997 tot maart 1998 zijn levensverhaal opgetekend toen zijn gezondheid langzaam minder werd. Zijn uitgever, Vic van der Reyt, en zijn weduwe hebben er een publieksuitgave van gemaakt, zonder iets aan het typoscript te veranderen. Het is een aaneengeregen verzameling anekdotes, voor een deel bekend bij de lezers van zijn jeugdherinneringen ‘Het verkeerde pannetje’ en ‘Buurjongens’. Wilmink beschrijft zijn leven chronologisch, op een zakelijke manier: zijn jeugd in Enschede, zijn studie- en werktijd in Amsterdam bij de UVA, zijn twee huwelijken, en, weer terug in zijn geboortestad Enschede, zijn leven als broodschrijver. De anekdotes zijn kostelijk, maar wat er écht toe doet, laat hij achterwege: hoe keek hij tegen zijn werk aan, welke literaire activiteiten waren hem het liefst: zijn bewerkingen van middeleeuwse teksten, zijn vertalingen of zijn gedichten? Daarop krijgt de lezer geen antwoord.