Even asgrauw als het boekomslag is de inhoud van deze debuutroman van de Vlaamse auteur (1987) over verstikkende liefde. De twee Pompejaanse slachtoffers van de uitbarsting van de Vesuvius in 79 verbeelden het gruwelijke lot van een moeder en haar dochter, de journaliste Séverine Delacroix, in de moderne tijd. Bij beiden wreekt het relationele onvermogen zich in kilte en dood. Slachtoffers zijn Séverines echtgenoten, het zoontje van haar tweede man Robert, het tienerhoertje Marilu en in wezen ook zij zelf, want haar leven is van jongs af een hel. Alles moet worden vernietigd en ze kerft zichzelf tot bloedens toe. Temidden van alle ellende is haar vader ('Papa') haar grote steun en toeverlaat, die zij ziekelijk adoreert. Terwijl het verhaal zich ontrolt, krijgt de lezer in retrospectief een blik op de psychische achtergronden van Séverines probleemgedrag. Een goed geschreven, maar wat larmoyant verhaal, door de overdaad aan zwartheid niet altijd geloofwaardig, wat ook geldt voor veel dialogen. Goed geconstrueerd maar niet echt doorleefd. Romandebuut van de Vlaamse schrijver (1987), die eerder gedichten publiceerde.