Book
Dutch
Other formats
Accessible formats:

Wijvenheide : gedichten

Luuk Gruwez (author)
+1
Wijvenheide : gedichten
×
Wijvenheide : gedichten Wijvenheide : gedichten

Wijvenheide : gedichten

Laat ons naar Wijvenheide gaan. Hoe jammerlijk dat afstanden bestaan, maar wie per se naar Wijvenheide wil, komt ook in Wijvenheide aan In Wijvenheide vindt Vlaanderens sierlijkste dichter zichzelf opnieuw uit. Zijn thematiek mag dan bekend zijn, de uitwerking is wederom volstrekt origineel. Steeds weer komt de mens die in al zijn lamentabele vleselijkheid bedreigd wordt door een almaar wreedaard
Title
Wijvenheide : gedichten
Author
Luuk Gruwez
Language
Dutch
Edition
1
Publisher
Utrecht: De Arbeiderspers, 2012
81 p. : ill.
ISBN
9789029583299 (paperback)

Other formats:

Accessible formats:

Availability in Flemish libraries

More than 100 times in Flemish libraries

Reviews

Luuk Gruwez bezingt het lichaam van haar tot aars

Luuk Gruwez is een schatbewaarder van levens en plekken. Neem alleen al de prachtige titel van zijn nieuwe bundel. Want Wijvenheide verwijst naar een heidegebied in Zonhoven, maar net zo goed naar das ewig Weibliche, als we denken aan de belangrijke plaats die de vrouw in deze bundel toebedeeld krijgt. En naar de bedrieglijkheid van het bestaan dat ons bij de neus neemt: "In Wijvenheide ligt een groot geheim: / de zilverreiger broedt er op een spiegelei."

Gruwez kan moeilijk anders dan bewaren, want de dood moet zoveel mogelijk bezworen worden. Hij gaat haar te lijf met zinnelijke taal, zoals in 'Brief naar nergens', een tweeluik waarin hij zich baseert op een schilderij van Maud Summer, die na de dood van haar vriendin verging van verdriet. Of in het indringende 'ALS', voor een vrouw die aan de spierziekte overleed ("Zoek met je ene hand niet langer naar je andere: / het meeste van jezelf ligt eeuwen ver"). Het vlees, in al zijn verschijningsvormen, afstotelijk of verleidel…Read more

De mens in mineur

Nou, we werden er bij het lezen bijna opgewonden van. Hoe zij tussen haar licht vileine slijmen haar slakkenziel bewaart en hoe hij - zalig lullig - met een doelbewuste pik op het koortje gore escortgrieten afstapte.

Maar lopen we in Wijvenheide bij het ene gedicht licht rozig aan, dan krijgen we bij het volgende knal het deksel op de neus: over oma's met het sterkste kunstgebit, ogen die vol minachting uw strot strelen tot een ziel die als afvalwater uit het lichaam lekt.

Duidelijk genoeg, wat ons betreft: gedichten als 'Par derrière' en 'Venus' voorspel' klinken dan veelbelovend, Luuk Gruwez gunt ons onze pleziertjes niet. Van een man moet je het hebben.

Van Venus tot worm

Wijvenheide is geen poëzie over grote emoties. De gedichten vallen niet op door monumentaal verdriet, noch door groots geluk. Als ze zich al tot een grootste gemeenschappelijke deler laten verleiden, dan is het die van de prutserige lijfelijkheid van de mens. Van overmoedige lust over ee…Read more

Wijvenheide

Zuster maan

Mijn zus hield in haar nachtkastje een regenboog

gevangen. Een regenboog en een dood paard.

Tussen tampons en maandverband.

Ik kon, ik wilde haar maar niet geloven.

(...)

Geen mens heeft ooit zo'n zus gehad als ik,

zo een die wapperde met haar gedachten

of borsten kweekte voor de allerbeste

en kwispelstaartte met haar liefdesverdriet.

Tot zij hoogzwanger in de hitte van augustus

in een madammenjurk van Pierre Cardin

onder de intercity tussen Gent en Kortrijk liep.

Hoe zacht en vrolijk, tussen kwinkslag en vondst, kunnen woorden over een pagina schallen? Als in een kinderrijmpje, zo laat Luuk Gruwez in Zuster maan een jonge vrouw de lucht plukken en die opsluiten in haar kastje. Aan dit schijnbaar idyllische tafereel komt echter abrupt een einde, wanneer ze met haar wapperende gedachten onder een trein loopt. Dit is ambacht. Licht is niet altijd lichtvoetig, gemak des te vaker…Read more

Met zijn nieuwe bundel, Wijvenheide, krijgen we een Luuk Gruwez grand cru. Vaardig bespeelt hij zijn gekende thema’s (aftakeling, vergankelijkheid, dood), kunstig hanteert hij opnieuw de taal alsof zij muziek is. De melodieuze vorm botst evenwel met de vaak rauwe inhoud, want hoe mooi het gedicht ook klinkt, de boodschap is vaak triest; met de klank verleidt de dichter je om je vervolgens met onaangename waarheden te confronteren. En niet zelden eindigt het gedicht met een bijtend ironische pointe, waardoor je als lezer het gevoel hebt dat je er weer eens bent ingetuind. Even geloofde je weer in schoonheid en leven, terwijl de lelijkheid regeert, de vunzigheid primeert en de dood steeds het laatste woord heeft. Dat is al minstens vijfentwintig jaar Gruwez’ thematiek, maar met elke bundel slaagt hij erin dat pregnanter te verwoorden.
De titel van de nieuwe bundel is exemplarisch. Centraal staat de vrouw, maar niet in haar gedaante van lieflijke schoonheid, maar als wijf. H…Read more
Luuk Gruwez (1953) is een gestadig voortgaande dichter, die in vormelijke poëzie zowel de lichamelijke als de geestelijk-beschouwende kant van het bestaan aan bod laat komen. Bij de 'Venus' van Cranach schreef hij een cyclus waarbij deze dubbele kwaliteit goed tot uitdrukking komt: 'Er heerst soms animositeit tussen mijn beide borsten. / Het gaat erom welke voor wie is, naar wiens lippen reikt. / De ene tepel wil Babette, de andere Alexander. / Ik schonk ze als notoire bi het liefst aan allebei. / Benijdt u, arme mensheid, die kibbelende / tweeling niet. Straks gaat die net als u voorbij, voorbij.' De sierlijkheid en de zinnelijkheid waarmee Gruwez de ondergang beschrijft, onthutst en vertroost tegelijk. Zijn poëzie grossiert in citabele zinsneden: 'Het hoofd is mijn schunnigste lichaamsdeel', 'Er is een kussen nodig dat je kunt vertrouwen', 'Vergeleken met schijn stelt werkelijkheid niets voor'. Het zangerige, liedjesachtige van Gruwez komt mooi naar voren in het titelvers: 'Laat ons…Read more

About Luuk Gruwez

Luuk Gruwez (born 9 August 1953) is a Flemish poet. Since 1976, he lives in Hasselt, where he worked until 1995 as a teacher.

Gruwez was born at Kortrijk. He attended high school there at the Damiaancollege and graduated in Germanic philology at the Katholieke Universiteit Leuven. In 1976 he moved from Kortrijk to Hasselt. He earns a living as a teacher there until his career break in 1995 after being granted a scholarship as a writer.

Gruwez' work is sometimes considered to belong to the neoromantic movement in response to the new realism of the 60s, with its typical emphasis on the emotions of life, love, disease, decay and death. But in Luuk Gruwez' work this kind of romance is always tempered by a portion of (self) irony.

In his later poetry the subject matter is broader and his style becomes more narrative. He is now a full-time writer of poetry and prose as well as columns, appearing weekly in De Standaard…Read more on Wikipedia