Book
Dutch
Other formats
Accessible formats:

Mijn leven als hond : dierenverhalen

Martin Bril (author)
+1
Mijn leven als hond : dierenverhalen
×
Mijn leven als hond : dierenverhalen Mijn leven als hond : dierenverhalen

Mijn leven als hond : dierenverhalen

Subject
Mens en dier
Title
Mijn leven als hond : dierenverhalen
Author
Martin Bril
Language
Dutch
Publisher
Amsterdam: Prometheus, 2009
153 p.
ISBN
9789044612660

Other formats:

Accessible formats:

Availability in Flemish libraries

More than 20 times in Flemish libraries

Reviews

Het dierenrijk heeft nooit een grote aantrekkingskracht op mij gehad". "Ik kom nooit eens iets tegen waar ik gewoon aan voorbij kan gaan". Het zijn twee citaten uit Martin Brils Mijn leven als hond. Het eerste verwacht je niet in een bundel met columns (geen dierenverhalen wat het voorplat ook beweert) waarin dieren een belangrijke rol spelen: de hond (en de poes) des huizes, ooievaars, huismussen, een dode kanarie... Eén enkele keer zijn de dieren maar bijzaak: die columns gaan dan vooral over (oppervlakkig) menselijk contact.

Het tweede citaat geeft goed de inhoud van de columns weer. De ik-figuren (van wie we geredelijk mogen aannemen dat het afsplitsingen van Martin Bril zelf zijn) maken wandelingen met de hond, staan in de dierenwinkel, zien wat er in de tuin gebeurt... Allemaal heel alledaagse dingen. Bril observeert, sympathiseert en voegt er zijn eigen (nuchter) commentaar aan toe. Een bijzondere vermelding verdient het speciaal voor deze bundel geschreven 'Mijn …Read more
Het gezin Bril nam een hond: de kleine, alledaagse onderwerpen in deze bundel dienen zich aan bij het uitlaten van de hond. Veelal spelen dieren een rol. Deze columns verschenen oorspronkelijk in de Volkskrant; ze zijn voor deze bundeling kritisch herzien. Alleen het titelverhaal is geschreven vanuit het perspectief van de hond. Deze ziet z’n baas zieker en zieker worden; indirect brengt Bril op deze wijze ter sprake dat hij kanker heeft. Het verschil tussen Bril en Carmiggelt is groot. Overheerste bij de laatste de melancholie, de kroeg, het mededogen met de menselijke zwakheden, Bril is veel meer de toeschouwer, de buitenmens, degene die voornamelijk registreert. Werkte Carmiggelt naar een pointe toe, bij Bril is daarvan zelden sprake. Hij schetst vooral. Uit de aandacht voor de details blijkt het vermakelijke, het verbazingwekkende, het wonderlijke. De columns zijn niet zuur of zeurderig; vaak wel wat vlak. De laatste, ‘Geluk’, verschijnt in deze bundel voor het eerst. Vanuit het p…Read more