Livre
Multilingue

Hier woont mijn huis

Eddo Hartmann (photographe), Douwe Draaisma (auteur)
Een fotograaf legt de situatie vast in zijn inmiddels uitgewoonde en leegstaande ouderlijke woning, die hij twintig jaar tevoren als kind moest ontvluchten wegens een gewelddadige vader.
Titre
Hier woont mijn huis
Photographe
Eddo Hartmann
Auteur
Douwe Draaisma
Langue
Multilingue, Néerlandais, Anglais
Titre parallèle
Here lives my home
Édition
1
Éditeur
Tielt: Lannoo, 2012
70 p. : ill.
Note
Publicatie n.a.v. de tentoonstelling te Gent (Museum Dr. Guislain) van 16 juni tot 16 september 2012
ISBN
9789401402248 (hardback)
Placing suggestion
761.2 (SISO) Fotografen ; Fotografen (ZIZO)

Disponibilité dans les bibliothèques flamandes

Disponible plus de 11 fois dans les bibliothèques flamandes

Commentaires

Eddo Hartmanns liefde voor de fotografie vindt zijn oorsprong in het prille medium met lange belichtingstijden, dat in het werk van de negentiende-eeuwse fotograaf Daguerre weerspiegeld wordt. ‘Wat herkenbaar voor mij was uit de fotografie van die tijd is dat je op een plek kunt zijn waarbij fotografie als een soort tijdmachine fungeert. Je kunt als het ware de tijd stilzetten en op een plek rondlopen terwijl je alle haartjes van het gras en alle naden van de stoeptegels kunt tellen.’ Als fotograaf wil Hartmann ‘ontdekkingsreiziger zijn en op plekken komen waar nog niemand geweest is of mooier nog: die nog niet zijn verzonnen’. Opvallend daarbij is dat hij even sterk opgaat in zijn professionele werk voor reclame en bedrijfsleven als voor zijn vrije werk. Vooral de uitwisseling van ideeën spreekt hem aan, wat mogelijk zijn continu leerproces verklaart, waarbij hij af en toe andere fotografen assisteert bij hun werk en die ervaring relateert aan zijn eigen werkwijze. ‘Mooi en technisc…Lire la suite
In oktober 1987 ontvluchtte de toen dertienjarige Eddo Hartmann samen met zijn moeder en broer het ouderlijk huis (ergens in Nederland) uit angst voor een tirannieke en gewelddadige vader. In maart 2008 keerde hij als fotograaf terug in de inmiddels verlaten woning en wat hij daar aantrof (bedden, ongeschonden behang, kinderentekeningen, spellendozen en een enorme rotzooi van paperassen en boeken), legde hij nauwgezet vast – bijna als een politiefotograaf, zoals herinneringsdeskundige Douwe Draaisma in het voorwoord schrijft. Veel meubels stonden nog op de plek waar ze 'altijd' stonden, maar nu met tekenen van verval eromheen (schaduwplekken op de muur, half afgerukte gordijnen). Weggedrukte traumatische herinneringen werden zo weer 'opgegraven' en geregistreerd. De kleurenfoto's zijn ruim gekaderd; steeds staat een foto groot op de rechterpagina van een spread afgedrukt met op de linkerpagina een aanduiding en soms een oude foto van dezelfde ruimte. Ze geven een verstilde leegheid we…Lire la suite