Livre
Néerlandais

Onttachtiging : essays over eigentijdse poëzie en poëziekritiek

Jos Joosten (auteur)

Onttachtiging : essays over eigentijdse poëzie en poëziekritiek

Bundel opstellen over hedendaagse Nederlandstalige poe͏̈zie.
Titre
Onttachtiging : essays over eigentijdse poëzie en poëziekritiek
Auteur
Jos Joosten
Langue
Néerlandais
Éditeur
Nijmegen: Vantilt, 2003
320 p.
ISBN
90-75697-79-1
Placing suggestion
Nederlands 855.7 (SISO) Boekbesprekingen ; Boekbesprekingen (ZIZO)

Disponibilité dans les bibliothèques flamandes

Disponible plus de 8 fois dans les bibliothèques flamandes

Commentaires

Met de term 'onttachtiging' geeft de Nederlandse literatuurwetenschapper en poëziecriticus Jos Joosten aan waar het volgens hem met de Nederlandstalige poëzie naartoe zou moeten gaan: een afscheid van de hooggestemde dichtersidealen van de Tachtigers, die met Kloos voorop in opstand kwamen tegen de duffe en moralistische domineespoëzie van toen en zich, 'vrij van wereldzorg' maar heel erg bezorgd om zichzelf, een autonoom terrein bevochten voor hun allerindividueelste expressies. Joosten ziet deze ondertussen tot traditie verstarde avant-gardestrategie en de ermee gepaard gaande imagebuilding volop aanwezig in de Nederlandse en Vlaamse poëzie van tegenwoordig. Bij jongere dichters als Ingmar Heytze of Serge van Duijnhoven bv., wier revolutionaire aanschijn gemakkelijk als slap effectbejag of oudbakken bohémien-romantiek te ontmaskeren is. Maar evenzeer bemerkt Joosten in de huidige Nederlandstalige poëzie een tendens naar onttachtiging, naar de ontregeling van literaire …Lire la suite
Jos Joosten is een plezierige wildebras, met zowel literaire als literatuurwetenschappelijke bagage, die met zijn ene been in de literatuur staat, als criticus, en met zijn andere been in de academische literatuurbeschouwing, als neerlandicus. Die dubbelzijdige belangstelling veroorzaakt naar beide richtingen een polemische instelling: voor de literatuur pleit hij tegen de geijkte namen in (geen Komrij, Rawie, Grunberg, J.C. Bloem), voor de wetenschap is hij een aanhanger van zowel Merlyn als het postmodernisme. De nieuwste dichters, zoals Van Bastelaere, Holvoet-Hanssen, Spinoy, krijgen zijn support. We moeten volgens hem, ook na Vijftig, nog steeds van Tachtig af, waarmee hij een esthetiserende poëziepraktijk en -kritiek, waarin ook de nadruk op gevoel ligt, kritiseert. Een duidelijke hekel heeft hij aan iedereen die zich 'performend' in het literaire veld manifesteert (Van Duijnhoven) of aan wie emotioneel-populair is (Anna Enquist). Zijn kritiek en analyse zijn niet onzinnig, en l…Lire la suite