Livre
Néerlandais
Plusieurs formats
Formats accessibles:

Hetzelfde gedicht steeds weer

Lies Van Gasse (auteur)

Hetzelfde gedicht steeds weer

Titre
Hetzelfde gedicht steeds weer / gedichten en ill. Lies Van Gasse
Auteur
Lies Van Gasse
Langue
Néerlandais
Éditeur
Amsterdam: Wereldbibliotheek, 2008
61 p. : ill.
ISBN
9789028422735

Plusieurs formats:

Formats accessibles:

Disponibilité dans les bibliothèques flamandes

Disponible plus de 23 fois dans les bibliothèques flamandes

Commentaires

In lijstjes met laureaten van poëziewedstrijden en in tal van literaire tijdschriften dook de naam Lies Van Gasse de laatste jaren regelmatig op. Van een van die tijdschriften, Deus ex Machina, is Van Gasse (°1983) bovendien redactielid. Toch duurde het een poosje voor ze haar debuutbundel op de wereld losliet. Wie een aantal pagina's in Hetzelfde gedicht steeds weer leest, begrijpt al snel waarom: deze bundel is geen haastwerk, geen samenraapsel van losse gedichten, maar een sterk samenhangend geheel. Dat blijkt zeer duidelijk uit de hechte verbondenheid tussen begin en slot. De slotregel van het openingsgedicht 'verdrinken tussen kopjes thee' is namelijk ook de titel van de slotcyclus van deze bundel. Op die manier leidt de dichteres de lezer naar dat wat hij al kent, weer naar hetzelfde gedicht.
Schreef Van Gasse dan letterlijk hetzelfde gedicht steeds weer? Gelukkig niet. De dichteres lijkt te beseffen dat een lezer niet zit te wachten op vierendertig keer een her…Lire la suite
Een grote mate van neerslachtigheid noopt de jonge Vlaamse dichteres (1983) "hetzelfde gedicht steeds weer" te schrijven. Gespannen begint ze aan de dag die "donker klinkt". De natuur past zich hierbij aan: er zit" geen muziek in de nachtegaal". Even lijkt 't of 'n musicus haar dorst naar warmte en samenhang vermag te lessen. Evenals Hadewijch wordt zij gegrepen door de "Minne", maar evenals bij haar landgenote van weleer blijft haar verlangen in wezen onvervuld. Er is nogal wat Weltschmerz-achtig leed in de bundel dat weinig contouren heeft. Als dat allemaal uitgekristalliseerd is en meer "body" deze gedichten overeind houdt, komt er een dichteres naar voren die (nu al) mooi compact kan formuleren. De schetsachtige tekeningetjes in de bundel zijn ook van haar hand. Melancholie en radeloosheid bewerkstelligen dat deze bundel in mineur getoonzet blijft. Een tekort aan nuancering en zelfspot creëert vooralsnog "hetzelfde gedicht steeds weer".