Livre
Néerlandais
Twee jaar stadsdichterschap van Maud Vanhauwaert (1984) in woord en beeld, verwerkt in een experimenteel en conceptueel ontworpen boek, zonder kaft en opvallend uiterlijk.
Titre
Het stad in mij
Auteur
Maud Vanhauwaert 1984-
Langue
Néerlandais
Éditeur
[Amsterdam]: Das Mag Uitgevers, 2020 | Autres éditions
357 p. : ill.
ISBN
9789493168091 (paperback)

Disponibilité dans les bibliothèques flamandes

Disponible plus de 50 fois dans les bibliothèques flamandes

Commentaires

Drollen en voetnoten

Maud Vanhauwaert wervelde in 2018 en 2019 als stadsdichter door Antwerpen. Met Het stad in mij is er nu de ultieme herinnering aan die periode.

Op het eerste gezicht lijkt Het stad in mij misschien een gelegenheidspublicatie, maar Maud Vanhauwaerts werk is conceptueel zo interessant dat de bundel stadsgedichten ook een staalkaart van haar kunnen is.

Vooral sinds haar vorige boek Wij zijn evenwijdig (2014) heeft Vanhauwaert zich in de Nederlandstalige poëzie gemanifesteerd als een toegankelijke experimentalist, die de grenzen opzoekt van wat een 'dichtbundel' mag heten. Ook in haar stadsdichterschap stond die problematisering van poëzie als medium centraal. Of zoals ze het zelf formuleert: hoe kun je de dichtkunst 'losweken van het blad papier'? De manier waarop Het stad in mij is uitgegeven, is op zichzelf een uiting van die zoektocht. De bundel heeft geen kaft (een procedé waarmee het tijdschrift nY enkele jaren geleden al werkte) en menig gedicht is voorzien van een QR-code die de lezer letterlijk het boek uit stuurt. Paradoxaal blijft het project natuurlijk wel: hoewel de traditionele uitgeefconv…Lire la suite

De enige regels zijn versregels

Met een bruisend boek neemt Maud Vanhauwaert afscheid als stadsdichter van Antwerpen. 'Onnozeliteiten' gaat ze niet uit de weg, maar ze kan net zo goed ernstig zijn.

Wereldpoëziedag, zaterdag 21 maart, wordt misschien wel het feestelijkst gevierd met de verschijning van Het stad in mij van Maud Vanhauwaert (1984), het 'zotte bladerboek' oftewel bruisende overzicht van haar werkzaamheden als stadsdichter van Antwerpen in de jaren 2018 en 2019, met inbegrip van eerdere projecten en zelfs een afdeling 'dode darlings', oftewel afgeschoten mopjes. 'Ik schuw de onnozeliteiten niet', biecht ze prompt op, 'temeer omdat ik eigenlijk vooral mijn onnozeliteiten heel ernstig neem.'

Ze begon twee jaar geleden met een blanco affiche, witruimte, omkaderd door de regel 'Want het is in onze sprakeloosheid dat wij elkaar het best verstaan', waarmee ze zich als onbeschreven blad voorstelde, en tevens aan het stadsbestuur om carte blanche vroeg. Geen retorisch verzoek, aangezien de burgemeester van Antwerpen de Vlaams-nationalist Bart De Wever is. De enige regels waaraan Vanhauwert zich wenste te houden waren versregels, '(en, goed, enige verkeersregel…Lire la suite

Poëtisch bloot

BOEKENBAL

Maud Vanhauwaert sluit haar spetterende stadsdichterschap af met een speelse, maar serieus ontroerende samenvatting van wat ze de afgelopen twee jaar met woord, beeld, geluid en de occasionele zeecontainer heeft uitgespookt. ‘Het stad in mij’ is een poëziebundel, een persoonlijke poëtica en een even prettige als prangende publicatie ineen. Toen ze aan haar stadsdichterschap begon, had Tom Lanoye het al lang voor de anderen verpest – de romancier, dichter, columnist, scenarist en theaterauteur was tussen 2003 en 2005 de eerste stadsdichter van Antwerpen. Hij koppelde vlijmscherpe verzen aan vernieuwende vormen en legde de poëtische en performatieve lat ergens ter hoogte van het dak van de Boerentoren. Daar spring je als opvolger niet zomaar overheen, maar gelukkig besefte Maud Vanhauwaert als negende in de rij dat de poëzie een spel zonder verliezers is. Met zijn invulling van de functie maakte Tom Lanoye van het stadsdichterschap een publiek am…Lire la suite

Het stad in mij

Eerste zin. Gelieve uw mobiele telefoons en alle andere elektronische toestellen uit te schakelen.

Toen Maud Vanhauwaert eind 2017 gevraagd werd om de nieuwe Antwerpse stadsdichter te worden, zegde ze alle bestaande afspraken af en liet ze alle gemaakte plannen varen. Ze wilde geven wat ze in zich had, voor de volle honderd procent. Dat merk je aan het ronduit grandioze Het stad in mij , het boek dat een overzicht geeft van wat ze de twee daaropvolgende jaren allemaal op poten heeft gezet. Stadsdichters schrijven gedichten, nemen we nogal makkelijk aan, maar dat deed Vanhauwaert net niet – of juist wel, natuurlijk. Feit is dat ze het niet deed op conventionele wijze. Zo bestond haar eerste gedicht Witruimte uit een reeks witte borden die door de stad werden gedragen. Het was eerder een vraag dan een uitroep, iets wat vaak terugkomt bij Vanhauwaert, die zichzelf geen politieke dichter noemt, maar natuurlijk wel genoodzaakt is om te reflecteren over de realiteit. ‘Mijn pen is geen mes,’ schrijft ze, ‘hoogstens een vorkje dat af en toe iets uit de vergetelhe…Lire la suite

Maud Vanhauwaert (1984) was in 2018-2019 stadsdichter van Antwerpen en heeft haar ervaringen en herinneringen gebundeld in ‘Het stad in mij’. Niet louter een tekst-bloemlezing, maar een palet van haar veel breder conceptueel kunnen. Enkel de vorm reeds van het boek verraadt de experimentalist: geen kaft, bindmateriaal zichtbaar, vele gedichten bevatten een QR-code en tekst, foto’s en tekeningen wisselen elkaar af. Een bevestiging van haar moto ‘Het is in onze sprakeloosheid dat wij elkaar het best verstaan’. Vandaar dat de dragers en de presentatie van haar poëzie zo'n prominente plaats innemen: ‘the medium is the message’. Het boek is voor de lezer een individuele ervaring, een beleving die uitstijgt boven het woord. De poëtische parkeermeter met de zinsnede ‘ik schrijf niet voor de eeuwigheid’, het gedicht op wegwerpzakjes voor hondendrollen, de bedenking rond het woord ‘elleboog’, de paginagrote zoutkorrel en zoveel meer maken van deze bundel een festijn voor alle zintuigen. Woord,…Lire la suite

Een feest van een boek

Janita Monna schrijft wekelijks over poëzie voor Trouw.

Ik wou dat Maud Vanhauwaert mijn stadsdichter was geweest. En dat we dan in mijn stad een spelletje 'You'll Never Guess Who' hadden kunnen spelen. Een hedendaagse variant op het populaire 'Wie is het?' waarbij Vanhauwaert de getekende plaatjes van 'Bill', 'Claire' en 'Joe' verving door foto's van mensen die op de vraag 'Is het een man?' of 'Is het een vrouw?' geen 'ja' of 'nee' konden antwoorden. Een spel om tegenstellingen in vraag te stellen, speels, zoals ook het bijbehorende gedicht dat deed: "soms ben ik een man / die danst als een vrouw / soms ben ik een vrouw / die danst in een trant / dat een man denkt (...)"

Vanhauwaert was stadsdichter van Antwerpen van 2018 tot 2019, en daarvan is nu een schitterend boek verschenen, een catalogus die veel meer is dan een naslagwerk. Een boek, ik durf het bijna niet te zeggen, om gelukkig van te worden. Omdat Vanhauwaert zo intelligent en serieus en licht en geestig laat zien wat poëzie is, wat poëzie kan doen. Of meer, z…Lire la suite