Livre
Néerlandais

Kamermuziek

Paul Mennes (auteur)
Het leven van een jongeman wordt beheerst door stripboeken en bizarre invallen.
Titre
Kamermuziek
Auteur
Paul Mennes
Langue
Néerlandais
Éditeur
Amsterdam: Nijgh en Van Ditmar, 2007
191 p.

Disponibilité dans les bibliothèques flamandes

Disponible plus de 150 fois dans les bibliothèques flamandes

Commentaires

Ik ben Nosferatu

Een ezelsdracht noemt Paul Mennes (39) zelf het schrijfproces van zijn nieuwe roman Kamermuziek, maar het werd een prachtbaby. De achtste versie van het boek is uitgebalanceerd en alles vindt zijn plek: van 9/11 over Batman tot Gothics. In de woorden van de auteur: "Satans Bijbel, Haruki Murakami en Gazet van Antwerpen in één band."

Paul Mennes stopt 'Kamermuziek' in langverwachte nieuwe roman

Vandaag, 6 maart, wordt je boek voorgesteld aan de pers. Sinds 1 maart staat er een uitgebreide recensie van het boek op het web, bij scholieren.com.

Paul Mennes auteur, elektrowizz én verbaasd: "Ik heb nog nooit gegoogled op Paul Mennes. Ik die op alles en iedereen google. Ik denk dat het een soort van bijgeloof is. Ik durf het niet. Wat zegt de recensie?"

Je roman wordt geestig en haarscherp genoemd - hebben ze geleend van je achterflap - maar tegelijk "lastig om lezen".

Vermakelijk, geestig, scherp en lastig om lezen ben ik blij mee. Ik probeer het zo entertainend mogelijk te schrijven, maar natuurlijk sta ik niet als een goochelaar met doekjes te zwaaien. Als het goed is, gaat het boek verder dan puur entertainment.

Kamermuziek bleek lastig om schrijven. "Een ezelsdracht"?

Toen in 2004 de eerste Kamermuziek voor 80 procent klaar was, begon ik te flippen. De twijfel - die mij eigen …Lire la suite

Fatalisties liedje

De mens is niet bestand tegen de informatiemaatschappij, vindt Paul Mennes. Het hoofdpersonage van Kamermuziek heeft het gevoel dat hij in een computerspel geblokkeerd zit op een level dat voor hem te moeilijk is.

Schoon was het eens, schreef Paul van Ostaijen in karmijnrode letters in De feesten van angst en pijn , ,,iemand speelde BACH in / de buurkamer. Voor hem was er op dat moment weinig reden om de wereld nog schoon te vinden. Bach verdween en wat overbleef was een ,,fatalisties liedje''. In Kamermuziek , de nieuwe roman van Paul Mennes, klinkt Radiohead in de buurkamer, of Die Walküre van Wagner, of Tori Amos, of zelfs ,,Last Christmas'' van Wham!. Allemaal fatalistische liedjes die het verhaal over Sam Penn begeleiden. Het is geen muziek die voor verstrooiing moet zorgen. ,,Ik voel me nog altijd zo ellendig als een nummer van Radiohead, zegt Sam op de slepende maat van de soundtrack van zijn leven. Het is niet dat zijn leven wordt gedicteerd door de pessimistische muziek die door de jaren heen is geproduceerd, maar er zijn wel veel nummers die zijn wedervaren treffend illustreren. Zo is het feit dat er geen melk in huis is tot twee keer toe de voorbode van gebeurtenissen die Sams…Lire la suite

Jezus, wat een nutcase!

Nog zes keer slapen en de nieuwe Mennes is er. Kamermuziek is een roman over ouders en kinderen, strips, Cluedo, konijnen en waanzin, allemaal zaken waarmee Paul Mennes ervaring heeft.

Je kunt er niet naast kijken. In Kamermuziek , Paul Mennes' jongste, duiken her en der tussen de tekst woord- en zinflitsen op: Entropie. Stampertje. Er zijn veel kamers in mijn huis. Het zijn allemaal gedachteflarden van de dertigjarige Sam Penn. ,,De helft van zijn hoofd lijkt de hele tijd scrabble te spelen,'' schrijft Mennes over zijn hoofdpersonage, maar ik durf te vermoeden dat het verschijnsel zich ook bij hem voordoet. ,,Bij iedereen,'' zegt hij, ,,alleen heeft men het veelal met muziek. Dat ene liedje dat je 's morgens hoort en de hele dag door het hoofd blijft malen? Ik heb dat ook met woorden. Toen ik de titel van Brusselmans' nieuwe boek hoorde, Muggepuut , voelde ik haast hoe dat woord zich in mijn hersenen vasthaakte en in een loop terechtkwam. Op den duur wilde ik het zelfs op straat naar mensen roepen: Muggepuut! Muggepuut!' ''

Bij Sam zijn die opdringerige gedachteflitsen minder onschuldig. In het eerste hoofdstuk treft de lezer hem aan op de sofa bij do…Lire la suite

Ik voel mij al onveilig in mijn eigen keuken

,,Of ik nog lang wil leven? Ik heb al zo lang geleefd''. Nee, een grote feestneus wordt Paul Mennes (39) nooit. Zijn nieuwe roman Kamermuziek schrijven, was ook al geen pretje. ,,Ik twijfelde voortdurend.'' Zijn hoofd staat nu eenmaal nooit stil. ,,Als ik over ananas praat, kom ik plots bij Schopenhauer terecht.''

,,Mijn hoofd staat nooit stil, dat is het probleem. Ik leg voortdurend verbanden. Vraag me niet hoe. Misschien
is het wel waanzin in zijn puurste vorm''

Zes jaar wachten op zijn nieuwe roman. Zes jaar in de woestijn vertoeven. Niet alleen voor de lezers, maar ook voor Paul Mennes zelf. ,,Ik wou dat mijn boek uitkwam in 2004, tien jaar na mijn debuut Tox . Maar ik begon aan alles te twijfelen, was over niets tevreden. Ik hing lethargisch op de bank. Ik las ook veel, Paul Austers' Oracle Night bijvoorbeeld. Geen goed idee, want ik werd nog depressiever. 'Jij kan nooit zo'n geweldig boek schrijven', dacht ik dan." Mennes zat in die lange dagen ook vaak naar het computerscherm te staren. Hij schreef een zin, wiste die en schreef vervolgens een nieuwe. ,,En ook die wiste ik weer'', glimlacht hij.

,,Er zijn gelukkige schrijvers en ongelukkige schrijvers. Ongelukkige schrijvers hebben nooit plezier. Hoe geslaagd ze ook zijn, altijd twijfelen ze aan zichzelf'', vin…Lire la suite

In het nest van het net

Paul Mennes was al vanaf zijn debuut heraut en tegelijk criticus van de jongerencultuur. In Kamermuziek, zijn langverwachte roman, weet hij aan de stuurloosheid van zijn jonge personages subtiel een stem te geven. In één moeite door laat hij hen ook een positief alternatief ontdekken.

Paul Mennes is misschien wel de zuinigste schrijver uit de Vlaamse letteren. Als hij na zes jaar zwijgen opnieuw van zich laat horen, ben je natuurlijk gespitst op hetgeen hij deze keer te melden heeft. Mennes is immers geen modale verhalenverteller maar, om een groot woord te gebruiken dat hier toch op zijn plaats is, een beschavingschroniqueur. Hoe staat het volgens Mennes met de wereld in de ogen van de jongere generatie, die hij als geen ander weet te doorgronden? In die zin zou je hem de Vlaamse Douglas Coupland kunnen noemen, maar dan in miniatuur. Zijn Canadese grote broer schrijft immers dikkere boeken, waarin hij zijn rebelse jonge hoofdpersonages ook dieper laat reflecteren op wat er met hen en de wereld allemaal fout loopt. Maar tegelijk laten Coupland en Mennes ook zien welke hartverwarmende tegencultuur hun jeugdige personages uit de grond stampen.

Kamermuziek, Mennes' nieuwste roman, begint met de ontreddering van het dertigjarige hoofdpersonage Sam, die uit het…Lire la suite

Tox, Soap, Web (samen Toast), Wysiwyg, Kaufhaus Inferno, Poes poes poes, Lits jumeaux: zet de titels van de Vlaamse schrijver Paul Mennes (1967) op een rijtje en je krijgt een origineel avantgardegedicht. Het voorlopig laatste woord in dat cadavre exquis is Kamermuziek, een dodelijk ordinaire titel waarachter je een psycho-jerker over een gefrustreerde celliste verwacht. Maar schijn bedriegt, want Kamermuziek is misschien wel Mennes' meest gelaagde boeknaam tot nu toe. Hij verwijst niet alleen naar de vele flarden muziek in het boek ('No milk today' van Herman's Hermits, 'Last Christmas' van Wham, 'Idioteque' van Radiohead, maar ook bv. 'Die Walküre' van Wagner, stuk voor stuk nummers over angstgevoelens en niet bijster gelukkige liefdes), maar ook naar het televisiejournaal dat op de achtergrond voortdurend fragmenten werkelijkheid (de Van Gogh-moord, 9/11, de moord op Joe Van Holsbeeck) de kamer inspuwt. Daarnaast is hij…Lire la suite
Vierde roman van de Vlaamse auteur Paul Mennes (1967) en zijn eerste sinds ‘Poes Poes Poes’ (2001). De veelzijdige auteur publiceerde ook een verhalenbundel en een project over Dante. Hoofdpersoon Sam Penn leest voortdurend stripverhalen, heeft laaggeschoolde baantjes en wordt geteisterd door bizarre gedachten. Op zijn 29ste werken zijn ouders hem op zeer originele wijze het huis uit, waarna hij bij zijn oma gaat wonen en therapie volgt bij de mooie Dokter Feldbiss. Als deze therapie op niets uitloopt, gaat Sam een huis delen met de contactgestoorde computerfreak Otter en het gothic meisje Emilie. Sam stopt zijn medicatie, met nare gevolgen voor zijn geestelijke gesteldheid. De auteur besteedt veel aandacht aan de actualiteit van 2002, het jaar waarin het verhaal zich afspeelt. Mennes’ stijl is modern, jeugdig, doorspekt met Engels en verwijzingen naar de popcultuur, en zal vooral de wat jongere lezer aanspreken. Cynisme en humor voeren de boventoon in deze pessimistische, maar pretti…Lire la suite